O finałowych tekstach opowiadają ich autorzy

X METAFORY RZECZYWISTOŚCI 2017

konkurs na dramat oraz formę muzyczną

Where is my vote? / Gdzie jest mój głos?

 

Finał: 21 października, godz. 17.00-22.00, 22 października, godz. 14.00-22.00

 

  • „3 mm” Adrianna Alksnin, opieka reżyserska: Małgorzata Głuchowska
  • „Dni powszednie” Alicja Łukasik, opieka reżyserska: Tomasz Kaczorowski
  • „Hajduki” Andrzej Błażewicz, opieka reżyserska: Karolina Maciejaszek
  • „Jak uratować świat?” Jacek Kozłowski, opieka reżyserska: Grzegorz Simborowski
  • „Sleeping Beauty” Małgorzata Lech, opieka reżyserska: Rafał Szumski
  • „Ofelia” Jerzy Fryderyk Wojciechowski, opieka muzyczna: Grzegorz Wierus, opieka reżyserska: Krzysztof Cicheński

 

 

O finałowych tekstach opowiadają ich autorzy:

 

„Dni powszednie” to dramat opowiadający o doświadczeniu pokoleniowym, jakim jest przeprowadzka z małej miejscowości do dużego miasta, próbie odnalezienia się w nowych warunkach. Bohaterki na początku są zachwycone wszystkim, jednak z czasem przestają się cieszyć, a wstyd przed powrotem w rodzinne strony nie pozwala im na przeprowadzkę. Niemożność znalezienia się w nowym miejscu powoduje, że kobiety coraz częściej odwiedzają szpitale psychiatryczne. To także utwór o kontroli, jaką mają korporacje i pracownicy szpitala.

Alicja Łukasik


 

 

Hajduki – dziwna nazwa. Hajduk to taka ryba. Hajduk to lokaj w stroju węgierskim na dworze magnackim. Hajduk to po prostu rozbójnik grasujący na Bałkanach. Hajduk to uchodźca z Czarnogóry uciekający do Bośni i Hercegowiny. Hajduki to też nazwa pewnej wsi na Opolszczyźnie…

Bohater wraca myślami do miejsca, w którym w pewnym sensie wszystko się dla niego zaczyna i wszystko się kończy. „Hajduki” to opowieść o próbie zdefiniowania własnej osoby w świecie, który żąda konkretnych postaw i wyznawania konkretnych wartości. Dramat stawia pytanie czy jest w ogóle możliwe nieokreślenie siebie w danej rzeczywistości, opowiada o niemożliwości tak zwanej trzeciej opcji. Ostatecznie jest to też tekst o niezwykłym ciężarze samotności i potrzebie bliskości drugiej osoby.

Andrzej Błażewicz


 

 

Tekst powstał jako rekcja na wydarzenia związane z Czarnym Protestem. Interesował mnie niewidoczny w tej dyskusji głos kobiet z prowincjonalnych miasteczek i wsi, gdzie życie jest prostsze, pale tradycji głębiej wbite w glebę, a głos plebana donośniejszy. Podobno kobiety na prowincji mają proste marzenia. Podobno kobiety na prowincji chcą wyjść za mąż i mieć dzieci. Tak mówią. Tak się słyszy. Maria też ma proste marzenia. Maria wychodzi za mąż i chce mieć dzieci. Mąż Marii też. Ale ciało Marii nie chce mieć dzieci. Ciało Marii odrzuca dzieci. Ciało Marii się buntuje. Powoli Maria też się buntuje. Maria zaczyna zadawać pytania. Maria chce mieć nowe marzenia. Maria nie wie, czy wolno jej marzyć inaczej niż o dzieciach. Teściowa Marii uważa, że nie. Mąż się martwi. Ludzie gadają. Maria szuka nowych marzeń. A syna jak nie było, tak nie ma.

Adrianna Alksnin 

 


 

 

Michel Houellebecq i Elfriede Jelinek – wreszcie tożsami ze swoją literaturą – stają na teatralnej scenie i zabierają głos. Radykalne stanowisko względem siebie staje się w ich słowotoku radykalnym stanowiskiem względem świata. Nihilistyczna, prawicowa fantazja o porządkującym świat fallusie (Houellebecq) sąsiaduje na scenie z lewicową fantazją o pożerającej jednostkowość hipster-komunie (Jelinek). Znajdujemy się jednak w przestrzeni tekstu, dlatego dialektyczna, samozwrotna i z natury swej bezkresna kłótnia Matki z Ojcem zmierza tu do swego strukturalnego końca. Śmierć przerywa dyskusje i zmienia perspektywę. Choroba i doświadczenie utraty kontroli nad ciałem staje się tematem żartów w niemożliwym, pośmiertnym stand-upie Robina Williamsa – amerykańskiego komika-samobójcy. „Jak uratować świat” to stand-up teatralny eksplorujący przestrzeń pomiędzy teatrem i stand-upem, między biograficzną kpiną i fanowskim zachwytem.

Jacek Kozłowski

 


 

 

Sleeping Beauty to baśń która nie chce stać się baśnią; opowieść o królewnie, która nie może stać się królewną. Pisałam ten tekst myśląc o tym, co sprawia, że wykształcają się nasze własne pragnienia i marzenia. Co decyduje o tym, że wykształca lub nie wykształca się kontakt ze sobą, z własnym ciałem, i umiejętność mówienia własnym głosem? Sleeping Beauty to tekst, który napisałam inspirując się postacią i życiem Violetty Villas. Violetta – dla wielu Kopciuszek – Królowa, a jednak wydaje się, że jej potencjał na zawsze pozostał uśpiony. Obdarzona genialnym głosem i słuchem absolutnym śpiewaczka nie mówiła własnym głosem i nie potrafiła usłyszeć siebie. Co zdecydowało o tym, że mimo, iż miała predyspozycje i ogromne pragnienie oraz odwagę by być królową, świat wokół niej nigdy nie stał się jej królestwem?

Małgorzata Lech


 

 

Jestem od lat pod wielkim wrażeniem geniuszu Wyspiańskiego i spróbowałem połączyć swój talent i pracę z jego sztuką, z jego wizją szalonej Ofelii. Czytając to dzieło czuję, że wewnętrzny dialog postaci jest dramatem człowieka szukającego miłości, ale też i artysty zagubionego w świecie, niemogącego znaleźć miejsca dla swojej sztuki i siebie. Ten utwór to również decyzje podejmowane w życiu, które każą nam zostać na brzegu lub poddać się wodnej toni.

Jerzy Fryderyk Wojciechowski