Very Very Hamlet

Recenzje

Dla mnie super- komiksowy „Very Hamlet", trochę zabawny trochę jednak ciężki, estetycznie spójny, czarnogroteskowy. Idźcie!

Błażej Warkocki, FB, 22 kwietnia 2026

Inteligentna metaopowieść o najsłynniejszym szekspirowskim bohaterze i przewrotny wykład z historii hamletowskich adaptacji przenikają się w tym spektaklu z osobistym, intymnym zwierzeniem o śmierci. Choć jest nieustannie zasłaniane przez celne i - całkiem świadomie -szyte nader grubymi nićmi dowcipasy, okazuje się bardzo poruszające i zostawia głęboki ślad. Dezynwoltura w podejściu do klasycznego dramatu jest skutecznie podbijana świetnymi, oryginalnymi pomysłami inscenizacyjnymi i choreograficznymi, które wszechstronna obsada realizuje z potężną energią i polotem.

Przemek Gulda, https://www.facebook.com/przemek.gulda/posts/pfbid021VGxhEfZmgDmrTdW28JpqJsPhYDBkDhDjBGSSVXYZvP4ZUXWZwwRWAQr7EcoJ1Sil, 23 kwietnia 2026

Dynamiczna reżyseria Knapik i ekspresywny język, którego używa Kowańska, przepisując Hamleta, a nawet montaż atrakcji nie gwarantowałyby sukcesu, na który zasłużył ich spektakl, gdyby nie fenomenalni aktorzy i rewelacyjne aktorki Teatru Polskiego. Złowrogie miny Michała Kalety, słodycz spojrzenia Moniki Roszko, opanowanie Mariusza Adamskiego, niezdarność Alana Al-Murtathy, kontrola gestu Ewy Szumskiej i swoboda Kornelii Trawkowskiej to dodatkowe atuty Very Very Hamlet. Knapik i Kowańska prowadzą publiczność przez sceny spotkania księcia z duchem ojca, jego rozmowę z Ofelią, dialog z matką w jej sypialni i przekomarzanki z grabarzami. Aż do sekwencji pojedynku, która nikomu nie pozostawia wyboru: podobnie jak w sztuce Rosencrantz i Guildenstern nie żyją od początku wiadomo, że na końcu wszystkich czeka śmierć. I chociaż w rozbawieniu trudno nam w to uwierzyć, nie ominie także nas. Very Very Hamlet to mozaikowy bryk z Hamleta, który okazuje się brykiem z umierania. Zabawnym, jak to tragedia – śmiertelnie.

Piotr Dobrowolski, teatr-pismo.pl, 23 kwietnia 2026

Rzecz dzieje się w zakładzie pogrzebowym Very Hamlet, którego szóstka pracowników z zamiłowania do teatru elżbietańskiego i estetyki emo w sposób komiczny odgrywa scenki z rzeczonego dramatu (...) wypłukują je jednak z wszelkich szekspirowskich przyzwyczajeń i wprzegają w konwencję celowej sztuczności i groteski. Stają się wtedy jakby marionetkami w rękach szalonego inscenizatora, pogrywającego z szekspirowskimi postaciami dla zabawy i dowcipu. A skoro bohaterami spektaklu są osoby pracujące w zakładzie pogrzebowym (i w dramacie Szekspira trup ściele się gęsto), temat śmierci staje się istotnym elementem fabuły, choć nie jest poprowadzony tak śmiertelnie znowu poważnie.

Mateusz Michalski, https://www.instagram.com/na.sztuki/, 26 kwietnia 2026

W relacji do szekspirowskiego tekstu twórczynie wykazują dużą czujność i wyczucie rytmu. Oryginał - miejscami rozwlekły, barokowy w swojej frazie - jest regularnie "przebijany" współczesnymi dopiskami (za scenariusz odpowiada Patrycja Kowańska): krótkimi puentami, ironicznymi komentarzami, a czasem wręcz dosadnymi, wulgarnymi wtrętami. Ten zabieg działa przede wszystkim komicznie, precyzyjnie wyznaczając momenty, w których patos klasycznego języka zostaje przebity. Co istotne, granica między tekstem Szekspira a dopiskiem pozostaje czytelna - wiemy, kiedy zaczyna się nawias i kiedy zostaje zamknięty. Dzięki temu obecne na scenie napięcie między "wysokim" a "niskim" rejestrem językowym nie rozmywa się, lecz staje się jednym z głównych źródeł humoru.

Adam Domalewski, https://kultura.poznan.pl/mim/kultura/news/spektakle,c,4/ksiaze-na-opak-wywrocony,277254.html, 2 maja 2026

W Very Very Hamlet twórczynie umiejscawiają akcję w zakładzie pogrzebowym. Bynajmniej nie po to, by sugerować, że miejsce tego tekstu jest dziś na stole sekcyjnym. Przeciwnie: Knapik i Kowańska dowodzą, że Shakespeare’owski bohater wciąż żyje, tyle że przede wszystkim jako suma cytatów, klisz, obrazów czy powidoków. Pokazują ewolucję Hamleta: kolejne wystawienia, powracające wątki, różne wcielenia tej postaci, a także to, co arcydramat z każdym następnym odczytaniem coraz mocniej zakorzenia w kulturze: doświadczenie śmierci.
Kody, którymi posługuje się Dominika Knapik, również te estetyczne, są przy tym mocno zanurzone w popkulturze: hasła „memento mori” czy „dead inside” na koszulkach, obcisłe kostiumy przywodzące na myśl halloweenowe przebrania za śmierć. Aktorzy i aktorki zapętlają klasyczne frazy Hamleta, a ich głosy brzmią mechanicznie, jakby zostały przepuszczone przez maszynkę anonimizującą wypowiedzi. Wszystko dzieje się bardzo szybko, a widowiskowość spektaklu zostaje jeszcze autoironicznie podkreślona przez wykonawców, którzy, kiedy akurat nie grają, siedzą po bokach sceny i zajadają popcorn.

Anna Pajęcka, https://teatr-pismo.pl/arti-farti/, 5 maja 2026

Szóstka aktorek i aktorów tworzy na scenie arcyzgrany team. Ta sportowa nomenklatura jest tu całkowicie na miejscu, bo performerów, którzy podczas spektaklu nie opuszczają sceny – Mariusza Adamskiego, Michała Kaletę, Alana Al-Murtathę, Monikę Roszko, Ewę Szumską i Kornelię Trawkowską – wydaje się nieustannie napędzać drużynowa energia, pozwalająca im startować w kolejnych kategoriach: od scenicznych pojedynków na szpady, jakie toczą jako postaci z Hamleta, po solowe, pantomimiczne popisy w rolach ikonicznych odtwórców tytułowej roli, aż po zbiorowy danse macabre, nie rezygnując z subtelnych, indywidualnych rysów, odsłanianych jednak w ramach organizującego całość wspólnego stylu gry. W tych „zawodach” w ślad za ich sportowym charakterem pojawia się doping, którym reszta drużyny obdarza swoich reprezentantów, występujących solo lub w duetach. W kolażowej, kalejdoskopowej formie spektaklu mienią się wątki, inscenizacyjne pomysły i nakładają na siebie kolejne tożsamości scenicznych postaci, których jest więcej niż aktorów w obsadzie. (...) aktorzy grają pracowników zakładu pogrzebowego, którzy wchodzą w role postaci z Hamleta, z duńskim księciem na czele, ale bywa też, że wcielają się w innych aktorów, którym zdarzyło się zagrać tę rolę. Tożsamości są płynne, a maski podlegają nieustannej wymianie, co w połączeniu z groteskowym rysunkiem postaci pozostawia niewielki margines na czytelne zaakcentowanie przejść pomiędzy nimi – trzeba przyznać, że aktorki i aktorzy Teatru Polskiego radzą sobie z tym koncertowo.

To wszystko sprawia, że ta dynamiczna, zabawna, utrzymana w ryzach przez precyzyjnie poprowadzoną dramaturgię opowieść odsłania w krótkich blikach swoje drugie dno. Bo niezależnie od tego, ile razy usłyszymy w naszym życiu „być albo nie być”, Hamlet będzie zawsze rezonować z naszym własnym doświadczeniem, a przez to – uruchamiać wciąż nowy potencjał.

Magda Piekarska, https://didaskalia.pl/, 2 lipca 2026

"Very Very Hamlet" jest więc spektaklem o fenomenie Hamleta i jego miejscu w naszej kulturze. Nie jest natomiast ani nabożną celebracją, ani efektownym strącaniem pomnika. Raczej czułą dekonstrukcją i rozbrajaniem mitu przez żart, przesadę i sceniczny wygłup. W jednym z wywiadów Patrycja Kowańska powiedziała wprost, że artystki „do Szekspira czują totalnie miętę”, i jestem gotów jej uwierzyć. (...) Niezaprzeczalną zaletą przedstawienia jest zaangażowanie, z jakim aktorki i aktorzy wchodzą w ten materiał. To na nich spektakl w dużej mierze się trzyma, ponieważ większość pomysłów niesie w sobie bardzo konkretny rodzaj ryzyka. Wystarczy trochę przegiąć albo trochę nie dociągnąć, nie utrzymać balansu między nastrojami, źle wyważyć ironię czy puścić do publiczności o jedno oczko za dużo (albo za mało) – i cała konstrukcja zwyczajnie się rozpada, zostawiając po sobie poczucie niezręczności i zażenowania. Zespół Teatru Polskiego świetnie sobie poradził z tak postawionym zadaniem. Opanowanie gęstej, różnorodnej partytury ruchów, ripost i tonów naprawdę robi wrażenie.

Henryk Mazurkiewicz Doktor nauk humanistycznych, krytyk teatralny, członek redakcji portalu „Teatralny.pl”. Pisze dla „Teatru”, kwartalnika „nietak!t”, internetowego czasopisma „Performer” i „Dialogu”. Współautor e-booka Offologia dla opornych. Współorganizuje Festiwal Niezależnej Kultury Białoruskiej we Wrocławiu., teatralny.pl, 8 lipca 2026